АппакОңалмай ма

Тентектеу сезімді, айтшы, кім тілепті?
Мінездесіп қалғанда одан кім жеңіпті?
Тілімдеп жанды жерден сөз тұрғанда,
Өкпе, реніш сезімге ол жол бермепті.

Ызаланып жүрсің әлі, мені кешірместей,
"Болды, бітті" деген сөзге өзің сенбей.
Тығып қойдың блокқа, өзгерердей,
Өшіргішің жоқ сенің, тұра берем өшпей.

Өзгенің етегінен іздегенде керегімді,
Ластап қойдым, тәнімді қоса жүрегімді.
Жек көремін мен өзімді сенен артық,
Адалдық түсінгенге үлкен бақыт.

Қателеспей жетістікке жеткен бар ма?
Өнбес ағаш, ұшын жонып тықпағанда.
Шыңдалады адам баласы осындайда,
Қазығын қайта тапқан, енді оңалмай ма?

Сенімен мен бола алмаймын ба?
Ертеңгі күніме мен сене алмаймын ба?
Жүрегім кешіре алмайсың ба?
Кете бер. Кеткің келді. Ұстамаймын да.

Ойға баттым, өткенді бір саралап,
Кереметті алмағаным, бағалап.
Қос қанатыңды сындырғанда аяусыз,
Қансыраған көңілің кетіпті алыстап.

Өмірге деген көзқарасым енді өзгерді,
Кеңірдектен пышақ тақады да, ол ескертті.
Есейдім сезімнің ауыр жолында.
Ұстап қалшы, бәрі, ол сенің қолыңда.

Бәрін қойшы, мен сені қатты сағындым.
Жүректегі ойнап тұрған, ол сазды мұң.
Еніп алдың тұла бойыма, шықпастай.
Сұраусыз барып аламадым дұрыстай.

Бәрі бітті ма? Өзің айтқандай финал.
Мәреге өзің бар, ұстамаймын, кет, жинал.
Сөгілген қабырғамның ірге тасы едің,
Артығын табарсың, ішім жанып тұрсын менің.